Dag 5: Van de deadride naar huis — C'était un voyage fantastique!
Vandaag komen we terug naar huis, maar wat nemen we allemaal mee in onze valies? Zo veel mooie herinneringen, nieuwe verhalen en een band die nu sterker is dan ooit.
Wat is er na de fuif nog allemaal gebeurd? Af en toe werd er deze week wel eens gewisseld van kamer. Zo mocht Matteo gisterenavond bij Cézar slapen, en dat had hij zeker en vast verdiend! In de kamer van Jay hadden ze in het begin van de week een spin als huisdier gekozen. Zijn kamergenoten beslisten uiteindelijk om de spin los te laten... pal in het bed van Jay! Tussen alle activiteiten door vond iedereen trouwens zijn eigen favoriete plekje in ons verblijf. Zo werd er door de jongens ontzettend veel darts gespeeld, trok Lars er graag op uit om een stevig kamp te maken in de tuin, dook een aantal kinderen heerlijk weg in hun strips, en zochten anderen elkaar op om gewoon gezellig te babbelen. Na al dat gebabbel na de fuif en wat gewriemel in de bedden was het tijd om heerlijk te dromen. Misschien droomden ze wel dat ze konden vliegen?
En vliegen, dat deden we vandaag letterlijk op het programma met de deadride! Luc kon het niet laten en gaf ons meteen de historische betekenis mee. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd zo'n kabelbaan gebruikt om gewonden en overledenen snel en makkelijk van een hoog naar een laag punt te verplaatsen. Later gebruikten de soldaten het zelf om zich snel te verplaatsen. Wel, zo voelden wij ons eigenlijk een beetje deze week. Dit was geen Kamp Waes, maar Kamp Bompi! En zo vlogen we één voor één over het dal — net alsof we van Luik naar Luxemburg roetsjten. Aan de overkant wachtte ik hen op. Weet je nog toen ze in het eerste leerjaar naar juf Carla mochten springen? Wel, nu sprongen ze toch wel met een nog grotere sprong naar het zesde leerjaar. Het zesde leerjaar kan nu écht beginnen. Ze vlogen één voor één naar hun meester voor het komende schooljaar. Ik zag alleen maar gelukkige gezichten!
Dat iedereen zo heeft kunnen stralen tijdens deze reis, hebben we te danken aan heel wat bijzondere mensen. MerSy mevrouw de directeur dat we terug naar Sy mochten met onze zesdeklassers. Een dikke merSy aan de papa van Merlijn van het vervoersteam, want zonder jou was de treinreis met al die bagage een bijna onmogelijke opdracht geweest. Ook een grote merSy aan juf Sarah en juf Lotte! Het was de eerste keer dat we als school zelf kookten, en het was meteen een schot in de roos. Het ontbijt, de lunch en het avondmaal waren top. Juf Sarah, jouw talent is zorgen en je bent echt de beste zorgjuf die we ons kunnen wensen. Je dochter en jij omringden de kinderen met zo veel liefde. MerSy ook aan Angie om de kinderen zo goed te begeleiden! Je leert nog voor monitor in Sy, maar we zijn er zeker van dat jij nog heel veel kinderen gelukkig gaat maken met je lach en je hulp bij de activiteiten. MerSYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYY TENGA Ashley! En merSy aan Bompi! We kunnen ons geen betere begeleider wensen. Je energie en enthousiasme zijn fantastisch. Sy zit gewoon in jouw DNA, jij kent la nature door en door en hebt ons prachtig door de bossen van de Condroz gegidst. Het is voor ons geen Bompi, maar BompSY. We gaan je nooit vergeten! MerSy aan juf Tatiana, want al 4 jaar gaan wij samen naar Sy en ik kan me geen betere hulp voorstellen. Je denkt aan alles, kent de kinderen door en door en zorgt zo goed voor ons allemaal. Tot slot een grote merSy aan de lieve ouders voor het vertrouwen om deze reis met jullie kinderen te maken. We kregen overal zo veel complimenten over onze groep uit Lissewege! Ik ben ongelooflijk trots op deze bende. Ze hebben getoond hoeveel ze in hun mars hebben. Als we hier zo prachtig kunnen samenwerken, dan wordt dit een fantastisch schooljaar!
Tijdens ons voyage in les Ardennes zijn we ook al een beetje klaargestoomd voor de Franse les. Tegen woensdag herhalen we het aangepaste dialoogje waarin alle nieuwe Franse woorden én onze avonturen verwerkt zitten:
Tristan vraagt: "Allô?"
Femke antwoordt: "Salut, Tristan, c'est moi, Femke!"
Matteo zegt: "Ah, Femke! Comment ça va? Et le voyage dans les Ardennes?"
Isolde vertelt enthousiast: "Je suis très heureuse. Il fait un temps super. Et puis, tu sais, j'aime nager dans l'Ourthe et j'adore me promener dans la nature!"
Mathieu vraagt nieuwsgierig: "Tu rentres quand? Et qui soigne ton père et ta mère à la maison? Tes grands-parents?"
Kate antwoordt al lachend: "Je ne sais pas. Mais, j'ai un grand-père à Sy aussi. Il s'appelle Bompi. Il est le bourgmestre de Sy. Il sait tout! Et Jay semble aimer sa petite araignée!"
Iedereen roept in koor: "Merci Bompi Luc pour tout!"
Lars zegt: "Super, dis bonjour à tout le monde à Sy! Je veux parler avec eux."
Waarop Ella een beetje triste afsluit: "Aujourd'hui, c'est le retour. Je suis malheureuse, j'ai déjà fait ma valise... C'est la fin des vacances à Sy!"
Notre aventure touche à sa fin, mais les souvenirs restent pour toujours. Et maintenant, c’est fini les vacances... Bienvenue à la maison !
Bedankt lieve kinderen voor wie jullie zijn. We maken er een fantastisch schooljaar van waarin we heel veel gaan leren en veel kunnen leren van elkaar. Ik ben trots op jullie. Tot maandag!
Meester Thomas
Donderdag: Samen over muren, naar de top én naar de dansvloer!
Het verhaal gaat verder: dag 4 van het ongelofelijke avontuur dat we hier samen schrijven. Nu weet ik weer waarom we dit aan het begin van het schooljaar doen. De meerwaarde is enorm. We leren elkaar in een recordtempo kennen en beginnen ook steeds meer de kleine kantjes van elkaar te zien. We weten steeds beter hoe we moeten reageren als iemand zich even wat minder voelt, kwaad is of juist enorm enthousiast reageert. Iedereen is anders, en dat vinden wij precies de max.
In de ochtend konden we al genieten van een heerlijk roereitje. 's Middags volgde een uitgebreide lunch met verse soep, wat restjes van gisteren, knapperige groentjes en lekkere boterhammen.
Vandaag stond de pamperpaal op het programma. Lars kreeg de sleutel en iedereen volgde hem en meester Thomas naar de andere kant van de Ourthe. Daar wachtte ons het eerste obstakel van de dag: we werden ‘gevangen genomen’ en moesten zo snel en stil mogelijk over een grote muur zien te geraken. Na een korte voorbereiding moesten we zelf inschatten binnen hoeveel tijd we aan de overkant zouden zijn. Onze eerste poging klokte af op 3 minuten en 50 seconden. Daarna doken we naar 3 minuten en 3 seconden, om uiteindelijk te eindigen op een fantastische 2 minuten en 23 seconden. Ons doel was onder de 3 minuten te duiken, en dat hebben we met glans behaald. Een echte teamprestatie waarbij we allemaal samen over die muur moesten.
Terwijl Bompi alles ging voorbereiden voor de pamperpaal, kregen wij de tijd om de rollen goed te verdelen. Het principe van de pamperpaal werkt als volgt: je zit stevig vast in een pamperharnas. Juf Tatiana bediende de trapeze, Anna-Julie deed de prebeveiliging en Bompi voerde de finale controle uit voordat je de ladder op ging richting de paal.
Bijna iedereen heeft de klim gewaagd. Wie beneden bleef, moedigde de klasgenoten luidkeels aan. Dat zijn de momenten waarop je als meester gewoon niets hoeft te zeggen — alleen maar genieten van hoe ze dit samen fixen.
Tijdens zo'n spannende activiteit kan het wel eens gebeuren dat iemand een plasje moet doen. Wie na Ella de pamperpaal op ging, kon daar in ieder geval wel een verrassing verwachten! Dit zei ze natuurlijk al lachend, al kan ik niet echt controleren of er echt wel iets is achtergebleven. En ook in de namiddag moest er wel eens een sanitaire stop gemaakt worden — en dan is het natuurlijk een kwestie van creatief zijn. Maar die verhalen laat ik de kinderen thuis zelf wel vertellen.
Hoe zo'n beklimming er precies uitziet? Je staat klaar en krijgt een knikje van Bompi: het teken dat je mag vertrekken. Vol zelfvertrouwen klim je naar boven. Helemaal aan de top slaat de twijfel soms toe en komt de onzekerheid boven, maar je zet door. Je gaat op de paal staan of zitten en waagt de sprong naar de trapeze. En als je die net mist? Dan dwarrel je als een herfstblaadje veilig naar beneden. Eenmaal weer op de grond voel je een ongelofelijke kick. Wat een unieke ervaring!
We waren helemaal klaar voor een natte namiddag — en daar had de regen niets mee te maken! Met een stralend zonnetje aan de hemel doken we met onze voeten de Ourthe in. We trokken er dwars doorheen. Enkelen wankelden even en je gelooft het nooit, maar niet iedereen bleef droog. Of het nu met opzet was, door wat te klooien of gewoon per ongeluk: het kon de pret absoluut niet bederven.
Op een gegeven moment liepen we zeker een halve kilometer onafgebroken door de rivier. In, uit, rond, naast en door het water — het was een heerlijke avonturenwandeling. Ook tijdens het wandelen leerde ik de kinderen weer een stukje beter kennen. Er ontstond een bijzondere magie onderweg: het diepe respect voor elkaar, het oprechte luisteren en het onvoorwaardelijk helpen. Dit ijzersterke groepsgevoel nemen we voor de rest van het schooljaar mee in onze rugzak. Als we hier zo prachtig kunnen overeenkomen en voor elkaar klaarstaan, dan kunnen we dat straks in Lissewege ook.
Het avondeten was opnieuw een schot in de roos. Deze keer werd er een heerlijke Griekse pasta met rijkgevulde tomatensaus geserveerd. Juf Lotte en Juf Sarah namen voor de allerlaatste keer de heilige opscheplepel ter hand. Met een plechtige blik spraken zij de profetische woorden tot de hongerige kinderen: “Neemt en eet allen hiervan! Laat het je rijkelijk smaken en put er de kracht uit om straks de dansvloer te veroveren!”
Net na het eten trok ik met een zestal kinderen nog even naar buiten, richting het speelpleintje, het grasveld en de rustgevende oever van de Ourthe. Tristan en ik waagden ons aan enkele verre worpen met de frisbee, terwijl Matteo, Mathieu, Isolde, Femke en Kate liever wat speelden op het speeltuintje. We sloten af bij het water met een klassieker: steentjes ketsen op de rivier.
Toen we terug bij het verblijf waren, begon het grote klaarmaken. Ik zag al heel wat prachtig opgetutte kinderen verschijnen. Er waren opvallend veel vlechtjes en staartjes te bespeuren, en naar het schijnt gaan ze die zo meteen ook nog in mijn haar proberen te maken (waarvoor dank Cilou...;-))
En dan de langverwachte fuif... Die was echt weer van een ongekend hoog niveau! Dansen, springen, volop genieten. Onze DJ's van dienst, Gust en Nina, deden het werkelijk fantastisch. Het was best wel een beetje stressvol voor hen, want de nummers en verzoekjes bleven maar onophoudelijk binnenstromen, maar ze hebben zich er geweldig doorgeslagen. Ik denk dat we ooit nog eens een fuifje gaan moeten organiseren tijdens het schooljaar of als afsluiter aan het einde! De beelden en filmpjes spreken in ieder geval voor zich.
Er gebeurt zo ontzettend veel op een dag dat het niet altijd gemakkelijk is om alle indrukken neer te schrijven. Maar dit is hoe ik hen deze week zie opbloeien. Ze zijn oprecht gelukkig — daar ben ik rotsvast van overtuigd.
Ik sloot de dag af met ons dagelijks verhaal én met een ongelofelijk compliment voor de hele bende: wat zijn ze deze week mooi naar elkaar toe gegroeid en wat komen ze ongelofelijk goed overeen. Dit verhaal is pas het begin, maar morgen vertel ik daar meer over. Ge moogt naar huis gaan zingt Urbanus op het einde. Maar nu nog niet. Eerst mogen ze morgen nog vliegen over de rivier die deze week de hele week in het dal heeft geslingerd van rechts naar links. Op de dansvloer werd er trouwens ook goed van links naar rechts gegaan. Dat moet ik hen alvast niet meer leren.
Slaapwel Lissewege. Morgen komt jouw zoon of dochter gelukkig en met een hart vol herinneringen weer naar huis. Daar ben ik nu heel zeker van.
Een immens trotse meester en even trotse juffen.
Woensdag: De kracht van de (T)Rots, de magie van een Groep
Na de tropische hitte van eergisteren en de loodzware 15 kilometer van gisteren, hoopten juf Tatiana, juf Sarah, juf Lotte en meester Thomas maar op één ding: een nacht waarin iedereen als een blok stil hout in slaap zou vallen. En eerlijk? Het scheelde niet veel! De piepende bedden bleven iets langer stil en de tropische temperaturen maakten plaats voor een verfrissend regenbuitje op het dak.
Althans, op de meeste kamers... Cilou meldde vanuit haar onderste bed dat Anna boven haar zo hard lag te rollen dat het leek alsof er een halve aardbeving gaande was. Cézar zorgde voor het eerste komische actiemoment van de dag: zijn pantoffels waren blijkbaar zó lui dat hij ermee van de trap gleed (gelukkig zonder kleerscheuren, al zijn die 'luiaardse sluffers' nu wel officieel gewaarschuwd!). Om 5.47 uur hielden de vroege vogels zich deze keer wél koest (waarvoor dank JONGENS!!!). We sliepen met z'n allen een beetje langer en juf Tatiana maakte ons deze ochtend rustig en vrolijk wakker met een liedje. Een heerlijke start van een nieuwe topdag!
Een lesje aardrijkskunde & de zolder van de grot
Net wanneer we dachten dat we het grottenstelsel wel kenden, tikte Luc ons vriendelijk op de fingers met een lesje aardrijkskunde: we zitten hier helemaal niet in de Ardennen, maar in de Condroz! Hij nam ons mee in het geheim van het kalksteen: hoe zuur water de rotsen door de eeuwen heen uitholt en hoe er onder Sy zelfs een reusachtig ondergronds meer schuilt van wel twee voetbalvelden groot. We leerden het verschil tussen stalactieten en stalagmieten met een handig trucje (tiet valt naar beneden/tomber, miet gaat omhoog/monter) en brachten een bezoekje aan het schemerige huis van de vleermuizen en spinnen. Luc vertelde dat het zijn 'huis' was en grapt dat de kinderen het wel héél vuil hadden gemaakt — hij had er zelfs zijn eigen kakhoekje!
Helm op, lampje aan en verstand op nul! Warre nam meteen het voortouw en zat tijdens de verkenning al op de 'zolder' van de grot voordat de rest hun helm goed vast had. Maar toen begon het echte werk... De gangen werden smaller en de doorgangen zó krap dat je de stenen aan je heupen voelde schuren. Tristan ontdekte dat de grot écht heel smal was, en Léon noemde het zelfs een beetje claustrofobisch. Ook voor Cézar en Kate was het best spannend, maar de twijfel van "ik ga dat nooit kunnen" maakte al snel plaats voor "dit is leuk en eigenlijk niet zo moeilijk!" Wat een prachtige levensles.
Anna verklaarde intussen met veel drama dat het er "super vuil was met heel veel kaka" (wat overigens gewoon Ardense klei en vleermuizen-humus was!). Na een ritje van de natuurlijke rotsglijbaan ging het licht hélemaal uit. Zonder zaklampen, vertrouwend op de rotsen, ons lichaam en elkaar, kropen en gleden we als één hechte ketting naar buiten. Eerst de jongens en daarna de meisjes. Ella overwon moedig haar angsten en kwam met een stralende glimlach weer te voorschijn, roepend vanuit de diepte: "Ik leef gelukkig nog!"
De zotte Via Corda en de levensdraad
In de namiddag wachtte de 'zotte' Via Corda. Onder leiding van Ash en het goedkeurende oog van Bompi kropen we ditmaal niet onder, maar óp de rots via de meest uitdagende weg. Juf Tatiana bleef even thuis en maakte het weer helemaal proper, en juf Lotte vergezelde ons vanmiddag op de rotsen. Ook Jasper stapte dapper met ons mee: hij sloot de rij af, waardoor de meester eindelijk eens gezellig midden tussen al zijn leerlingen kon postvatten.
Gust klom helemaal voorop en draaide de rollen om door Bompi Luc vandaag zelfs een paar nieuwe dingen te leren. Onderweg stelde Gust ook Lars gerust door hem super duidelijke instructies te geven over waar hij zijn voeten en handen moest zetten. Lars bleek trouwens sowieso een fantastisch behulpzame kracht voor de groep: hij is super oplettend en komt ons altijd stipt en trots vertellen welke drinkflessen er al leeg zijn! Mathieu en Nina waren op hun beurt een echte hulp voor Isolde: "Zet je voet daar, geef maar je hand..." — zo hielpen ze elkaar stap voor stap naar boven.
Tijdens de klim op de rots raakte Tristan helemaal gefascineerd door de omgeving: hij verzamelde heel bedachtzaam drie bijzondere stenen voor zijn mama op de rots — precies op 100 meter, 150 meter en 185 meter hoogte! Een prachtig en liefdevol aandenken aan deze steile hoogtes.
Matteo, Jay en Felix sloten achteraan de rij aan. Matteo vindt alles hier simpelweg té leuk en spannend, waardoor hij soms even niet meer weet waar hij met zichzelf te blijven heeft van het enthousiasme! Ook het gezicht van Jay sprak boekdelen: hij was zó hard aan het genieten van elk moment.
De blauwe draad waaraan we vastgeklikt zaten, was nu letterlijk onze levensdraad. Met een luid "SYTENKA! Hey ho, let's go!" klommen we naar boven. Halverwege dacht Lexi aan iets heel bijzonders: we plakten een sticker van Charles op de rotsen op het allermooiste plekje. Terwijl wij grenzen verlegden, bleef die rots trots over ons waken. Die rots staat er al eeuwen en blijft er altijd — net zoals deze herinneringen.
Pita-Gekte, Magische Olifanten & De Halverwege-Balans 🥙🐘✨
Na alle avonturen transformeerde ons huis weer in een bruisend mierennest van douchende kinderen. Onze topchefs juf Sarah en juf Lotte toverden een koninklijk maal tevoorschijn: Pita! Mathieu vond de pita heerlijk, terwijl Anna volgens haar vriendinnen voor tien personen at. Gisèle liet de pita even aan haar voorbij gaan en smulde van een heerlijk restje van gisteren. Merlijn vindt het op zijn beurt geweldig om hier na het eten heerlijk te voetballen met z'n vrienden, en Lene geniet volop samen met haar vriendinnen.
Daarna veranderde de chillroom in onze bioscoop voor de traditionele Filmavond, inclusief een lekker bakje chips! Met hun eigen kussen en knuffel erbij zakte iedereen heerlijk onderuit. De absoluut onbetwiste kampioen van de avond was de knuffel van Félix: die van hem is letterlijk groter dan alle andere knuffels van de hele klas bij elkaar! Maar tja... hé, hij moést gewoon mee! (Al hebben we wel één klein verzoekje voor de volgende keer: lieve Félix, de volgende keer mogen er geen milkshakes meer mee! 😉). Kate voelde zich helemaal op haar gemak, Isolde genoot ervan om samen met haar vrienden te chillen en ook Marie-Lou maakte er een supergezellige avond van; zij geniet er zichtbaar van om tussendoor gezellig even een praatje te maken met de meester. Femke glunderde de hele avond van oor tot oor als ze dacht aan wat er nog gaat komen. Zij heeft zó ontzettend veel zin in de Pamperpaal en de Deadride! Femke liet weten hoe ontzettend blij ze is dat ze nu bij ons op school zit — Wij zijn zó ontzettend blij met jou in De Lisblomme!
We keken naar een magisch verhaal over een olifant — een magie die precies te vergelijken is met ons avontuur hier: groots, indrukwekkend en onvergetelijk.
We zijn halverwege. Eerlijk is eerlijk: het is soms heerlijk druk en een tikkeltje chaotisch. Maar toen de kinderen hun tekstjes schreven, liet de samenvatting zich in één enkele zin vatten: ze vinden het hier gewoon héél leuk! Het plezier spat er aan alle kanten vanaf en ze willen niks liever dan samen verder beleven, spelen en herinneringen maken.
Morgen wacht eerst nog de legendarische Pamperpaal! Wie durft de sprong te wagen?
En terwijl de nacht over de Condroz valt, de bomen zachtjes wiegen en de rotsen in de verte stil over ons waken, weten we één ding zeker: de magie van vandaag blijft voor altijd in ons hart. We vallen tevreden in slaap, gewiegd door de warmte van de groep en de ontelbare herinneringen die niemand ons ooit nog kan afnemen.
Het gaat echt goed met iedereen. Dromen maar... op naar dag 4!
Het zesde leerjaar
Tekstjes van de kinderen
Hallo,
Deze week hebben we al de Via Corda gedaan. Dat vond ik heel leuk. We hebben ook super lang gewandeld. We hebben hier al veel gespeeld. Het eten is ook lekker. We krijgen ook elke dag een stukje fruit. Hopelijk worden de volgende dagen even leuk.
Matteo
Dag mama en papa
Ik vind het al een hele leuke week. We hebben al veel geklommen op de rotsen. We hebben ook al een grote wandeling gemaakt. We zijn door de plassen gegaan. We zijn ook al in de grotten geweest. Daar zijn we door hele kleine gaatjes gegaan. Dat vond ik minder leuk. Ik kijk er hard naar uit om jullie vrijdag terug te zien.
Enthousiaste groeten
Léon
Dag mama, dag papa
Ik heb het tot nu toe al goed gesteld. Ik vind het heel leuk. Ik heb al veel gewandeld en doe veel groetjes aan Bo.
Jay
Dag mama, papa en Manon,
Het is hier heel leuk. Je hoeft je geen zorgen te maken. Het eten is hier lekker. We hebben al veel plezier gemaakt. Je moet meester zijn verslag maar eens lezen als je meer details wilt.
Zorg goed voor Bruintje en Fluffy!
Vriendelijke groetjes
Marie – Lou
Hallo mama en papa
Ik heb hier al veel moppen gemaakt, zoals het mopje van het klavertje. Ik had die gemaakt en getoond aan Luc en meester. Ze dachten echt dat het een klavertje 4 was. Luc vond dat niet zo fijn en heeft mij dan eens goed nat gemaakt in de Ourthe. Ik vind het hier echt heel leuk. Anders weet ik niets meer.
Tot vrijdag!
Gust
Lieve papa
Ik mis je wel, maar het is hier wel leuk, heel leuk. In de grotten was het super, maar ook een beetje claustrofobisch. En de wandeling was ook heel tof. Het was zeker 15 km.
Nog veel lieve groetjes
Cézar
Beste mama
Ik moet je iets zeggen. Je hebt de waterschoenen voor niets gekocht, want er zaten blauwalgen in het water. Ik heb ook 3 stenen voor je mee. 1 van 100m, 1 van 150m en 1 van 185m. We zijn ook in een grot geweest waar het heel krap, nat en plakkerig. We konden bijna niet meer door. Je voelde de stenen aan je heupen. Zo krap was het. Tot over twee dagen.
Groetjes aan Luna, Gilbert en Knuffel
Tristan
Dag Ninnie en papa
Wij eten vanavond pita en morgen gaan we naar de pamperpaal. Ik mis jullie, Revi en Bas heel hard, maar ik ben niet verdrietig. Ik vind het echt leuk hier omdat ik hier met mijn vrienden ben.
Knuffel
Isolde
Liefste mama, papa en Jude
Ik mis jullie heel hard. Vanmorgen had ik zelfs een beetje heimwee, maar doordat we in de rotsen waren gegaan was alles terug beter. Het is hier heel leuk, zeker met Bompi. Hopelijk doet Jude het goed op school. Ik wens jullie ook nog veel plezier. Vanavond is het filmavond en Tijger mag ook meekijken.
Met veel liefs
Kate
Dag mama, dag papa
Het is hier super leuk. We hebben al heel veel dingen gedaan. Net zoals klimmen op de rotsen, in een grot gaan en nog zoveel meer. Het is hier een super mooi uitzicht. Juf Lotte en juf Sarah maken super lekker eten. Het ontbijt is ook super lekker.
Groetjes
Femke
Dag mama, dag papa en dag zus
Tot nu is het hier al leuk. We hebben al veel dingen gedaan. Ik voel me hier goed en thuis met Femke en Kate en de meisjes. Er is een leuke chillroom. Als ik hier ben, denk ik aan het weekendje dat we hier met ons gezin waren. Ik denk dat ik de deadride en de pamperpaal het leukste ga vinden, maar dat weet ik natuurlijk niet.
Met vriendelijke groeten
Anna – Julie
Dag mama en papa
Ik vind het hier super leuk. Ik vond de bergen het leukste. Ik kijk uit naar de zepline. In de rotsen gaan vond ik wat minder omdat we in het terugkeren zonder licht moesten gaan. Ik vond de macaroni van de eerste dag hier veel lekkerder dan op school. Ik vond het cadeautje dat je me had gegeven heel leuk. Als laatste lig ik samen met Ella en Lene in de kamer. Een gelukkige verjaardag voor Stella.
Groetjes
Nina
Dag mama en papa en Kamiel
Het is hier leuk op kamp. Vandaag ben ik in een grot geklommen en ik zat vast. Ik leef gelukkig nog. Nina en ik stappen helemaal van voor met onze nieuwe schoentjes. Ik lach veel. Juf Lotte hielp mij vandaag op de berg. We mochten eigenlijk niet door het water, maar we zijn er toch door geweest.
Nog veel plezier zonder mij.
Je beste dochter
Ella
Hallo
We hebben maandag de gemakkelijke route op de berg gedaan en vandaag de moeilijke. We hebben gisteren een wandeling gemaakt van 15 km. Het is hier leuk. Veel plezier op reis.
Groetjes
Noah
Hallo mama en papa
Het is hier super leuk. Ik vond de macaroni super lekker. Ik heb hier al veel dingen leren eten. We hebben al veel gewandeld. Er is hier veel natuur. We zijn al in grotten geweest. Dat is het.
Tot vrijdag
Felix
Dag mama en papa
Op de eerste dag hebben we onmiddellijk een wandeling gemaakt: de Via Corda. De tweede dag hebben we een hele grote wandeling gemaakt en dat was heel de dag. Vandaag zijn we grotten gaan bezoeken en ik was al een beetje voorgekropen, want ik zat al als eerste op de zolder tijdens de verkenning. Morgen gaan we de pamperpaal doen en vrijdag de zepline.
Dat was het.
Groetjes,
Warre
Hallo mama en papa
Het is hier wel al heel leuk. We hebben al veel geklommen en wel al 15 km gestapt. We hebben al lekker eten gehad. Vandaag at ik een taco (pita) die ik nog nooit heb gegeten. Het was heel lekker.
Groetjes
Mathieu
Liefste mama en papa
Hier is het goed. Het is al heel leuk. Ik mis jullie wel, maar de tijd gaat snel. Ik slaap goed. Het eten is lekker. Deze avond was het pita. We hebben al veel gewandeld en geklommen en vanavond is het filmavond. Ik heb al iedere dag gedoucht. Ik hoop dat ik jullie snel weer zie.
Groetjes
Lene
Liefste mama en papa
Ik vind het hier super leuk. We hebben vandaag Via Corda gedaan. Dat was tof. De heuvels en het uitzicht is heel mooi. Ik slaap goed, maar de bedden piepen wel een beetje. Het eten is lekker. Ik mis jullie een beetje. Ik hoop dat ik jullie snel terug zie. Ik heb veel zin om vrijdag de deadride te doen. Tot ziens.
Gisèle
Liefste mama en papa
Ik mis jullie een beetje. Maar, ik heb hier al goed geslapen. Ik heb zin in de deadride. Het eten is lekker. De grote wandeling vond ik hier het leukste. We zijn al veel vuil geworden, maar dat is ook leuk.
Groetjes
Merlijn
Dag mama en papa
Het is hier heel leuk, maar ik mis jullie toch wel een beetje. We hebben al veel leuke avonturen beleefd. En geloof het of niet, ik vond het zelfs leuk om te wandelen. Ik slaap vanonder omdat Lexi en Anna boven willen slapen. Ik heb wel al goed geslapen, maar ik heb Anna al veel horen rollen straks.
Veel groetjes
Cilou
Liefste mama en papa
Het is hier super leuk. Het eten is super lekker. Mijn vriendinnen vinden dat ik voor 10 personen eet. We zijn ook in de grotten geweest en het was super vuil daar met heel veel kaka. We hebben ook de Via Corda gedaan, maar het was een beetje smal en ik ben bijna gevallen. We zijn ook op de wipwap geweest en er was een feetje. Ik heb ook veel zin om op de deadride te gaan.
Groetjes
Anna Banana
Liefste mama en papa
We hebben al heel veel leuke avonturen meegemaakt. We zijn al in de rotsen geweest. We zijn door de Ourthe moeten wandelen omdat Bompi geen andere weg vond. Tijdens de grote wandeling is Cilou 10 keer over een steen gevallen. Dat was grappig. We hebben ook al geklommen op de rotsen. Ik slaap hier heel goed.
Veel groetjes
Lexi
Dag mama en papa
We zijn in grotten geweest en we hebben kalkrotsen beklommen. Ik wil dit een samen met jullie doen. Ik vraag mij af wat jullie zitten te doen zonder mij. Elke avond gaan we naar een speeltuintje. De draaimolen ging echt super snel, behalve als er veel kindjes opzaten. Ik ben van de draaimolen afgevlogen.
Groetjes
Lars
Dinsdag: De Megatrekking & Het Geheim van de jungle
Nachtelijke hitte & het welkomstorkest van 5u57
Na een nacht waarin de thermometer weigerde te zakken, bleek slapen een heuse olympische discipline. Het houten huis kraakte uit al zijn voegen, de bedden piepten hun eigen vrolijke melodieën en de tropische hitte bleef hardnekkig in de kamers hangen. Maar net toen de rust eindelijk weerkeerde en iedereen in een diepe droom zonk... sloeg de ochtend genadeloos toe!
Nog vóór de eerste zonnestralen de bossen van Sy verlichtten—om exact 5.57 uur—waren de eerste vroege vogels al uit de veren. En hun motto? "Als ik wakker ben, is de rést van de wereld dat natuurlijk ook!" Een kostbaar leermomentje voor de komende nachten, waar we subtiel nog wat aan gaan schaven... Het échte startschot kwam van niemand minder dan Bompi Lawaai! Met een pot in de ene hand en een grote klepel in de andere marcheerde hij als een meedogenloos eenmansorkest door de gangen. Weg droomland, hallo actie!
Trail voor het ontbijt
Sportschoenen aan en de jungle in! Geen rustig ontwaakmomentje met een kamilletheetje, maar een Trail Run van 2 kilometer door het ruige Ardense woud. De dauw spatte op, de longen villen zich met frisse boslucht en het laatste beetje slaap werd er definitief uitgeslagen. En wat smaakte het ontbijt daarna! Knapperig brood met choco, verse melk, fruitsap en een potje cornflakes... Na zo’n ochtendrun smaakte het eten niet gewoon goed, het was een waar koninklijk banket.
De Megatrekking: Ridders, koningen & lijden met de lange IJ
Met de maag gevuld begonnen we aan de hoofdschotel van de dag: de beruchte Megatrekking. Luc nam de leiding en transformeerde de Ardense wildernis al snel in een levend geschiedenisboek. Toch werd het voor heel wat benen al snel 'lijden' met een héél lange ij, want de paadjes waren steil, de kuitspieren protesteerden en de zon was meedogenloos.
Toch hielden de verhalen van Luc ons op de been! Bij de imposante rotswanden van Sy stonden we stil bij het verhaal van Koning Albert I, een vorst die zó geobsedeerd was door bergbeklimmen dat hij eigenhandig de steile Rochers de Sy bedwong. Iets verderop, uitkijkend over de vallei, dook de schaduw van het Kasteel van Logne op. Luc vertelde hoe dit onneembare kasteel boven op een steile rots ooit onoverwinnelijk leek, tot de troepen van de prins-bisschop van Luik en de hertog van Bouillon het in 1521 omsingelden. De ridders hielden dapper stand, maar tegen de honger door de blokkade was geen enkel zwaard gewassen. Uiteindelijk moesten ze zich overgeven, wat de meesten helaas met hun leven moesten bekopen toen het kasteel tot de grond toe werd afgebroken.
Het 'Klavertje 4' & gouden babbels
We klommen, daalden en slingerden uns een weg door de dichtbegroeide bossen. Gust vond apentrots een heus 'klavertje vier', om een minuut later eerlijk te bekennen dat het eigenlijk een klavertje drie was met een extra los blaadje ertussen gedrukt! Lucs oogjes fonkelden: zijn wraak op deze meester-oplichter zou later nog zoet zijn...
Van de meester kregen alle leerlingen een speciale missie mee: Praat met iedereen en zorg dat je iets te weten komt wat je nog niet wist. Wat een schot in de roos! Ook voor juf Tatiana en meester Thomas waren dit gouden momenten. Onze groep groeit met de minuut dichter naar elkaar toe en we leren jullie kinderen steeds beter kennen. De ene vertelt honderduit, de andere geniet op z'n eigen manier, maar iedereen voelt zich goed. Het is niet altijd makkelijk om iedereen in één verslag te vatten (net zoals bij de foto’s, waar sommigen met een acrobatische duik weglopen voor de lens!), maar elk kind laat hier z'n eigen unieke sporen achter.
Wellness voor koeien, schuivers & een vliegende meester
Onderweg passeerden we groene weiden waar we tot onze grote verbazing zelfs een heuse 'jakoesie' voor de koeien zagen staan. Jawel, de Ardense koeien leven hier op stand en genieten blijkbaar van hun eigen privé-wellness aan de rand van het bos!
Tussen de stappers waren er echte helden te bespeuren. Matteo stapte dapper mee met gebroken voeten—wat een absolute doorzetter! Cilou kletste wel drie keer hard tegen de grond, maar krabbelde telkens vrolijk weer overeind alsof er niets gebeurd was. Ook meester Thomas bleef niet gespaard en maakte een sierlijke flinke schuiver, waarop Kate meteen als een professionele hulpverlener ter plaatse was om hem overeind te takelen. Toen hij haar bedankte, vond ze dat de normaalste zaak van de wereld. Tristan hield het tempo erin terwijl hij honderduit vertelde over zijn skateboard-skills, en Lexi en Anna weken de hele dag geen millimeter van elkaars zijde.
De zeemeerman & de magische 'Sytenka' zonnegroet
Halverwege de tocht was de energie bij heel wat benen even he-le-maal zoek. Gelukkig werden we aan de oever van de Ourthe eerst nog getrakteerd op het optreden van een heuse plaatselijke zeemeerman, die ons verblijdde met een bijzonder muziekinstrument en een verfrissend lied!
Maar toen was het grote moment van Ashley aangebroken. Ze verzamelde de hele groep in een grote kring—onze eigen Cercle—om samen een ultieme zonnegroet te doen. Het begon rustig met "Sy", waarna iedereen enthousiast meedeed en de hele bende uiteindelijk vol overgave "Sytenka!" riep! Alle opgespaarde energie kwam in één keer los en iedereen was op slag weer helemaal opgeladen voor het tweede deel van de tocht. En toeval of niet: vanaf exact dat magische moment kwam de zon steeds meer tevoorschijn. Zou het dan toch geholpen hebben?
Soppen door de beek & onze helden op een rijtje
De lunch verorberden we gezellig op een spectaculaire rotswand en in de namiddag ging de wildernistocht in volle vaart verder. Jay, Ella, Léon, Isolde, César, Femke, Anna-Julie en Lene vonden het fantastisch toen we het pad verlieten en door beekjes, plassen, een tunnel en een stromend stukje van de Ourthe mochten soppen. Lars keek z'n ogen uit en zag met zijn scherpe blik zelfs het allerkleinste detail in het bos. Gisèle, Marie-Lou, Nina en ook Mathieu genoten heerlijk in stilte en stapten ontzettend vlot mee. Felix heeft hier overduidelijk de tijd van zijn leven—zijn brede glimlach verraadt aan iedereen hoe hard hij geniet! Noah hield de groep boeiend bezig met zijn diepgaandere verhalen over vissen, terwijl Merlijn vol trots en energie meestapte (en we zijn zijn papa natuurlijk nog steeds dankbaar voor het vervoeren van al die loodzware koffers!). Warre bewees als allereerste vroege vogel van de ochtend dat zijn batterijen altijd 100% opgeladen zijn.
Stokken, steentjes & vijfsterren-culinair
Na een indrukwekkende tocht van maar liefst 15 kilometer kwamen we voldaan, met natte sokken, natte schoenen en een grote glimlach weer aan bij het verblijf. Terwijl de laatste handen aan het avondmaal werden gelegd, keerde de rust even terug in Rocher de Sy. Juf Tatiana trok met de bende naar het grote grasplein om de allerlaatste beetjes energie eruit te spelen. De helft van de klas ging meteen op zoek naar mooie, platte steentjes om die met een strakke zwaai over de Ourthe te ketsen. Geef kinderen een steen of een stok en er gebeurt iets magisch! Al moeten we eerlijk bekennen: ook Bompi en meester Thomas liepen vandaag met een flinke tak rond... al was dat vooral om de stoute brandnetels langs het pad vakkundig naar links en rechts te maaien.
Inmiddels is de keukendienst achter de rug. Juf Sarah en juf Lotte hebben weer een absolute topprestatie geleverd in onze charmante, doch vrij primitieve keuken: een heerlijke ovenschotel met puree, gehakt en broccoli! De ideale brandstof na zo'n intensieve dag. Drie vlijtige helpers drogen ondertussen enthousiast de afwas af, er wordt gezellig gedoucht en op de kamers wordt er nog wat nagepraat en gepalaverd.
Regen op het dak, warmte in ons hart
Vanavond staat er nog een grote quiz op het programma, maar het verslag daarvan houden jullie te goed voor morgen. Terwijl deze laatste woorden op papier worden gezet, valt de avond over de Ardennen en begint het buiten pas goed te regenen. De wind waait door de bomen en de druppels tikken tegen de ramen... Maar ons kan het niets deren. Hier binnen zitten we warm, droog en veilig bij elkaar. We stellen het allemaal bijzonder goed en sturen jullie heel veel liefs vanuit Sy.
We zien jullie graag. Tot morgen! 👋✨
Het zesde leerjaar
Maandag: Het grote Avontuur begint!
Een kleine huishoudelijke mededeling vooraf:
Ons vorige verslag is helaas met de noorderzon verdwenen... Maar niet getreurd! Dat geeft ons juist de kans om er een nog mooier, meeslepend en avontuurlijker verhaal van te maken. Dus leun achterover en beleef onze eerste dag helemaal opnieuw mee!
De Grote Uittocht: Valiezen, Vervoerhelden & Station-Stress
Om 7.00 uur 's ochtends stonden juf Tatiana en meester Thomas al paraat op school. De zon kwam langzaam op en transformeerde de ingang van het zesde leerjaar in een heuse lanceerbasis. Om 7.15 uur verscheen onze allereerste held van de dag: de papa van Merlijn! Als een echte logistieke held stond hij klaar om alle reusachtige valiezen rechtstreeks naar Sy te 'toveren'. Wat een luxe! Dat mogen we absoluut niet als vanzelfsprekend beschouwen, dus een reusachtige DANK JE WEL is hier op z'n plaats!
Druppelgewijs wandelden de leerlingen binnen of bleven ze gewoon buiten aan de schoolpoort staan. Ze zeiden als het ware zonder woorden: Deze week stappen we de schoolpoort niet binnen. Allemaal vergezeld door een mama en / of een papa én valiezen die soms groter leken dan de kinderen zelf. De ene stapte rond vol enthousiasme, de andere met gezonde stress. En eerlijk? Dat is volkomen normaal! Zelfs na 10 jaar Sy voel ik nog steeds die kriebels in mijn buik. Je wilt dat alles perfect verloopt, maar de realiteit heeft soms andere plannen. En dat mochten we vandaag meteen aan den lijve ondervinden! Dat niet alles 'op wieltjes loopt', mochten we vandaag wel heel letterlijk nemen.
De start ging vlot. Sommige ouders namen dapper afscheid aan de schoolpoort, terwijl anderen ons nog uitzwaaiden bij de trein. Nou ja... wij vergaten eigenlijk een beetje terug te zwaaien vanuit de coupé, maar dat kwam alleen maar doordat iedereen 100% gefocust was op dé reis van hun leven. Want zeg nu zelf: hoe vaak krijg je de kans om met je héle klas op avonturenweek te vertrekken?
De Treintocht & Het Legendarische Luikse Toilet-Incident
We spoorden vlot naar Brugge en daarna door naar Gent. Bij de overstap merkten we voor het eerst dat we niet de enigen waren: ook andere klassen in Vlaanderen hadden het fantastische idee opgevat om in de tweede week van het schooljaar hun groepsband te versterken. En laten we wel wezen: dát is het hoofddoel van onze reis!
Op de trein was het een gezellige boel. Richting Luik werd een simpel toiletbezoek echter een ware survivaltocht: een groep jongeren hield de WC 's bezet om zich uitgebreid om te kleden. Ondertussen liep de trein vertraging op, waardoor we helaas onze aansluiting in Luik misten.
Met een elftal aan hoge-nood-gevallen zochten we het toilet in het station van Luik op. Maar nood breekt wet! Samen met de meester onderzochten we de mogelijkheden en nu moeten we toch een klein misdrijf bekennen... Als echte undercover-avonturiers doken we onder het poortje van het toilet door! Nog vóór iemand het doorhad, waren we weer buiten – zonder te betalen. De WC – madam keek toch even raar, maar besloot dan toch maar om ons niet te verklikken. Eén van de kinderen herinnerde me er pienter aan: "Plassen is een kinderrecht, daar kunnen ze ons nooit voor laten betalen!" En tja, geef ze eens ongelijk!
Welkom in Sy (of is het Saai?)
Een uur later dan gepland rolden we met zo'n 200 kinderen, verdeeld over 3 wagonnen, verder richting onze eindbestemming. Mathieu las het naambordje 'Sy' hardop voor als (Saai)... maar saai? Dat woord schrappen we deze week uit het woordenboek! Er staat hen een reusachtig avontuur te wachten.
Kate glunderde van blijdschap toen we ons hotel naderden. Juf Tatiana (die deze reis al voor de 4e keer meemaakt) sprak liefdevol over een 'villa', terwijl meester Thomas weet dat dit vooral hun warme thuis zal zijn voor de komende week. En hoe je het ook noemt: als we de andere scholen zagen zwoegen en zweet uitbreken met hun loodzware koffers, waren wij nóg blijer met de papa van Merlijn!
Rotsen, riemen & Charles in de wolken
Omstreeks 13.00 uur kwamen we aan en overviel de hitte ons: 31°C! Waarschijnlijk de allerlaatste hete zomerdag van een fantastische zomer, en hoe cool is het om die af te sluiten met je eigen klasgroep?
Na een korte wandeling (waarbij we zelfs een klein slangetje kruisten!) kwamen we aan bij het verblijf. Bompi Luc legde ons overtuigend de huisregels uit. Ook stagiair Ashley is van de partij om ons deze week te begeleiden. Na een snelle verkenning van de kamers was het tijd voor actie!
Harnassen aan, touwen vast en... vastgeklikt aan elkaar! Tijd voor de Via Corda! Als één team klommen we op en over de rotsen. En we namen Charles met ons mee, wel 100 meter hoger dan ons vertrouwde Lissewege – zo zaten we een stuk dichter bij de wolken, waar Charles ongetwijfeld heeft meegenoten van het adembenemende uitzicht.
Helemaal beneden stond Luc er nog even stil bij en kwamen we bij een bijzonder boompje waar zijn honden begraven liggen en de as van zijn mama is uitgestrooid. Een mooi, stil moment.
Tijdens deze klimactiviteit draaide alles om vertrouwen en elkaar helpen om een weg te vinden tussen, op en over de rotsen. Het was een heuse test voor de groep en... we zijn met vlag en wimpel geslaagd! Bompi Luc gaf ons nog een waardevolle les mee: babbelen mag absoluut, zolang de woorden gebruikt worden om elkaar te bemoedigen en te helpen.
Hongerige magen & en blauwalgen!
Inmiddels is iedereen helemaal gesetteld. Het huis vult zich met gelach, geroep, getier, enthousiaste gesprekken, heerlijk douches en spelende kinderen.
Ook onze helden van de kookploeg – juf Sarah en juf Lotte – zijn gearriveerd. Zij zorgen deze week voor de culinaire brandstof die we zo hard nodig hebben. Vanavond op het menu: een heerlijke ovenschotel Macaroni met ham en kaas!
Had ik al gezegd dat het heet was? Heel heet! Dus... duiken we vanavond de Ourthe in voor een verfrissende duik? Helaas moeten we de bende teleurstellen. Het mag niet. De 'blauwen' komen onze pret bederven! En nee, dan hebben we het niet over de grote broer van Cercle, maar over blauwalgen. Door de extreme droogte is het water niet veilig, dus verfrissing komt vanavond gewoon uit de douchekop. Ook het geplande kampvuur later deze week moeten we schrappen: een bosbrand riskeren staat niet op het programma. Wij hebben namelijk veel te veel respect voor groen (en dan bedoelen we de natuur, niet alleen de Cercle-kleuren!).
Indian Summer & een schone lei
Vanavond trekken we naar de sfeervolle oevers van de rivier. Niet om te zwemmen, maar om met frisbee, bal en op de draaimolen te genieten van deze sprookjesachtige Indian Summer evening in de Ardense bossen.
Meester Thomas gave ons vandaag een belangrijke boodschap mee: we starten vanaf NU vanaf 0. Iedereen krijgt een verse kans en iedereen hoort erbij. Oude ruzies of akkefietjes uit vorige jaren laten we achter ons; we gaan er samen één fantastisch topjaar van maken. We bouwen aan een groep met enorm veel respect voor elkaar. Met die mindset gaan we deze week tegemoet! Op de trui van juf Tatiana en op de trui van Gust las ik "Good vibes", terwijl op de trui van Femke de perfecte raad te lezen stond: "Find your way"... Do what you love, keep on moving, and GAME START!
De eigen, fantastische verhalen van de kinderen krijgen jullie er dit weekend helemaal gratis bij. Maar laat dit alvast aan iedereen weten: Dag 1 was een schot in de roos en we zijn ontzettend blij!
Terwijl deze laatste woorden op papier worden gezet, geeft Luc de briefing voor morgen. Wat er op de planning staat blijft voor jullie nog even een geheim, maar wíj weten het al!
Het wordt een warme eerste nacht en het zal niet gemakkelijk zijn om meteen de slaap te vatten, maar het gaat ons lukken. Ik ben nu al enorm trots op deze bende. Zo fijn dat iedereen mee is en dat, ondanks de kleine obstakels, alles op wieltjes loopt. Dag 1 was precies zoals het leven zelf: soms gaat het vanzelf, soms zit het even tegen, maar wij kunnen dit. Samen.
Tot morgen!
Het zesde leerjaar